Hoe zit een vogel vast aan lucht?
Hoe zit een ster vast aan de nacht?
Posts tonen met het label gedachte. Alle posts tonen
Posts tonen met het label gedachte. Alle posts tonen
Voel
ik, lakens, matras, bed, kleed, vloer, beton, trap,
deur, straat, stad, bos, veld, zee, wereld, lucht,
niks,
sterren
deur, straat, stad, bos, veld, zee, wereld, lucht,
niks,
sterren
In slaap vallen
Gisteravond is het weer gelukt. Elke avond een wondertje. Heel eng eigenlijk als ik er goed over nadenk, een soort doodgaan, een soort stikken. Ik bedoel, ik ben in slaap gevallen.
Ik geef er niet graag aan toe, aan die bewusteloosheid. Altijd wil ik maar geëntertaind worden, of gedachten hebben die me het gevoel geven dat ik zinvol bezig ben, maar ik kan niet anders en verlies elke keer weer het ‘gevecht’.
Gisteren ging het een beetje anders. Het is moeilijk onderzoek te plegen naar dit gebied waar je bewusteloos wordt. Als ik ‘s avonds mijn ogen dicht doe, verschijnen er toch allemaal beelden voor me. Alsof mijn ogen ook niet willen slapen. Ik zie dingen. En gedacht komen ook vanzelf. Dat is een beetje alsof ik een stem hoor praten.
Dus gisteren lag ik naar mijn beelden te kijken en naar mijn gedachten te luisteren. Vermoeidheid deed zijn ding en mijn beelden werden een beetje rommelig. Op het laatst zag ik een mens met krabbenpoten. En ik herinner me dat mijn gedachte was: “Nee, dit slaat nergens meer op, die beelden die nu gemaakt worden. Nu moet je toch maar gaan slapen, want hier kan ik niets zinnigs meer over zeggen.”
Kan ik nu concluderen dat ik twee bewustzijns heb? Eentje die beelden maakt en eentje die praat. De beeldenmaker laat plaatjes zien en de praatjesmaker geeft daar zijn mening over. En de beeldenmaker valt eerder in slaap dan de praatjesmaker, want de praatjesmaker kon nog kritiek geven toen de beeldenmaker er een zooitje van maakte, naar zijn mening.
En wie ben ik?
Praatjes en plaatjes, ik geniet ervan.
Ik geef er niet graag aan toe, aan die bewusteloosheid. Altijd wil ik maar geëntertaind worden, of gedachten hebben die me het gevoel geven dat ik zinvol bezig ben, maar ik kan niet anders en verlies elke keer weer het ‘gevecht’.
Gisteren ging het een beetje anders. Het is moeilijk onderzoek te plegen naar dit gebied waar je bewusteloos wordt. Als ik ‘s avonds mijn ogen dicht doe, verschijnen er toch allemaal beelden voor me. Alsof mijn ogen ook niet willen slapen. Ik zie dingen. En gedacht komen ook vanzelf. Dat is een beetje alsof ik een stem hoor praten.
Dus gisteren lag ik naar mijn beelden te kijken en naar mijn gedachten te luisteren. Vermoeidheid deed zijn ding en mijn beelden werden een beetje rommelig. Op het laatst zag ik een mens met krabbenpoten. En ik herinner me dat mijn gedachte was: “Nee, dit slaat nergens meer op, die beelden die nu gemaakt worden. Nu moet je toch maar gaan slapen, want hier kan ik niets zinnigs meer over zeggen.”
Kan ik nu concluderen dat ik twee bewustzijns heb? Eentje die beelden maakt en eentje die praat. De beeldenmaker laat plaatjes zien en de praatjesmaker geeft daar zijn mening over. En de beeldenmaker valt eerder in slaap dan de praatjesmaker, want de praatjesmaker kon nog kritiek geven toen de beeldenmaker er een zooitje van maakte, naar zijn mening.
En wie ben ik?
Praatjes en plaatjes, ik geniet ervan.
Dan ben ik gelukkig
Wat zal ik eens over mijn schilderen vertellen?
Het is een ding dat bij me hoort, aan me gekleefd zit.
Ik schilder voor mezelf. Heel egoïstisch. Ik wil aan de muur wat ìk mooi of spannend vind. En dat probeer ik te maken. Ik probeer te zorgen dat dat gaat bestaan.
Het schilderij is intiem, maar tijdens het schilderen is er afstand tussen mij en het schilderij. Ik bedoel, ik heb wel geluk nodig, ik voel niet veel controle, wel vertrouwen. Ik laat de kwast vlug zijn 'klappen' uitdelen en hoop op 'rake klappen'. Ze voelen als toevalstreffers. Daarom heb ik haast als ik schilder. er moeten veel 'klappen' uitgedeeld worden om de rake te vinden.
De kick is daar als het portret ineens gaat lijken, of als de kop een emotie toont waardoor het leven zichtbaar is, of als in het landschap de atmosfeer zichtbaar wordt.
Dan ben ik gelukkig.
Het is een ding dat bij me hoort, aan me gekleefd zit.
Ik schilder voor mezelf. Heel egoïstisch. Ik wil aan de muur wat ìk mooi of spannend vind. En dat probeer ik te maken. Ik probeer te zorgen dat dat gaat bestaan.
Het schilderij is intiem, maar tijdens het schilderen is er afstand tussen mij en het schilderij. Ik bedoel, ik heb wel geluk nodig, ik voel niet veel controle, wel vertrouwen. Ik laat de kwast vlug zijn 'klappen' uitdelen en hoop op 'rake klappen'. Ze voelen als toevalstreffers. Daarom heb ik haast als ik schilder. er moeten veel 'klappen' uitgedeeld worden om de rake te vinden.
De kick is daar als het portret ineens gaat lijken, of als de kop een emotie toont waardoor het leven zichtbaar is, of als in het landschap de atmosfeer zichtbaar wordt.
Dan ben ik gelukkig.
Abonneren op:
Posts (Atom)